RSS
 

Porucznik Roman Grotowski ps. „Ers”, „Epstein”, „Józef”.

19 lip

Porucznik Roman Grotowski ps. „Ers”, „Epstein”, „Józef”.

Organizator i pierwszy dowódca oddziału, stał na jego czele do 19 lipca 1943 roku. Naprawdę nazywał się Roman Sadłowski. Urodził się 12 lutego 1912 roku w Łodzi, w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w roku 1932 zaczął naukę w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej. Ukończył ją we wrześniu 1935 roku i dostał awans na podporucznika.
W tym samym roku rozpoczął służbę w 70 pułku piechoty jako dowódca plutonu, a po awansie na porucznika (19 marca 1939 roku) został dowódcą kompanii.

25 sierpnia 1939 roku Grotowski objął dowództwo 13 Kompanii Ciężkich Karabinów Maszynowych Plot., wchodzącej w skład 5 Samodzielnego Batalionu CKM, będącego oddziałem dyspozycyjnym dowódcy Armii „Poznań”. W czasie kampanii wrześniowej walczył między innymi pod Kutnem, gdzie 16 września został ranny w obie nogi. Następnie wraz z wycofującymi się elementami Armii „Poznań” i „Pomorze” przedostał się przez Puszczę Kampinoską do oblężonej Warszawy. Walczył w obronie stolicy do 19 września, kiedy to został ranny po raz drugi, tym razem w biodro. Po kapitulacji Warszawy przebywał w jednym z łódzkich szpitali. Uciekł z niego 10 grudnia 1939 roku. Ukrywał się do maja 1940 roku w Łodzi prawdopodobnie pod fałszywym nazwiskiem Grotowski. Tu wstąpił do konspiracji. W maju 1940 roku został przeniesiony do Warszawy, gdzie otrzymał przydział do sztabu Obwodu VII „Obroża” ZWZ/AK, w którym pełnił funkcję oficera wyszkoleniowego. Został też kierownikiem VI kursu konspiracyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Równolegle, za wiedzą swoich przełożonych, organizował na terenie powiatu Sekcje Specjalne, a pote Oddziały Specjalne. Jesienią 1942 roku otrzymał zadanie zorganizowania Prawobrzeżnego Oddziału Dyspozycyjnego Związku Odwetu, a następnie Kierownictwa Dywersji Okręgu Warszawskiego. Najprawdopodobniej nie przestał pracować jako oficer wyszkoleniowy sztabu „Obroży”.

19 lipca 1943 roku Grotowski został aresztowany w obstawionym przez Gestapo lokalu kontaktowym mieszczącym się w Wydziale Finansowym Zarządu Miejskiego przy zbiegu ulic Poznańskiej i Żurawiej. Więziony na Pawiaku i na Alei Szucha, w końcu trafił do Auschwitz.
W grudniu 1944 roku wraz z innymi więźniami w „marszu śmierci” dotarł do obozu koncentracyjnego Buchenwald, w którym był do lutego 1945 roku. Koniec wojny zastał go w obozie pracy Leitmeritz. Po wyzwoleniu natychmiast powrócił do Polski. Przebywał w Warszawie i Świdrze, gdzie leczył się do 1 stycznia 1946 roku. 24 września 1973 roku awansowany został do stopnia kapitana. Zmarł w roku 1989.

Odznaczenia: Virtuti Millitari, Londyn 03.05.194?; Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami 1944; Krzyż Walecznych, 01.09.1945.[1]

 

Sebastian Rakowski
zob. także: Sebastian Rakowski, Oddział Skrytego. Historia Prawobrzeżnego Oddziału Dyspozycyjnego Komendanta Kedywu Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej, Otwock 2011.


[1] Na podstawie: CAW, Kolekcja Akt Personalnych syg. 1597/76/816, Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939, Kraków 2003, s.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz