RSS
 

Adamkiewicz Franciszek (1877 – 1951)

13 lut

Cukiernik. Szlify w rzemiośle zdobywał u Bliklego i Gajewskiego. Otworzył swoją cukiernię w końcu XIX wieku przy ul. Kościelnej. Jego talentom, pracowitości i wreszcie osobowości, cukiernia zawdzięczała szybki rozwój i ogromną popularność.
Cukiernia stała się znanym miejscem w mieście, nadając przez blisko pół wieku specyficznego kolorytu ul. Kościelnej. Własnej produkcji wyroby cukiernicze zaspokajały najbardziej wybredne gusta i smaki. Ciastka Adamkiewicza sprzedawane były w pociągach, a także dostarczane na zamówienie do prywatnych willi i pensjonatów.
Cukiernia Adamkiewicza posiadała sale taneczną i bilardową, odbywały się też stałe koncerty i imprezy kulturalne, m.in. występowali tu Adolf Dymsza i Ludwik Sempoliński. Miały miejsce też dancingi, a do tańca przygrywała zatrudniona na stałe orkiestra.
W czasie okupacji niemieckiej cukiernia była tajnym miejscem konspiracji – niejedna ważna dla podziemia decyzja zapadła właśnie tu i niejedno ważne spotkanie akowskie miało tu miejsce. Franciszek Adamkiewicz pomimo wojennych trudności niósł pomoc wszystkim jej potrzebującym, krewnym, przyjaciołom oraz ukrywającym się Żydom.
Przebywający w 1944 roku w Otwocku Stefan Jaracz z podziwem opisywał trwającego na posterunku pomimo silnego ostrzału i uszkodzenia budynku cukierni pana Adamkiewicza, któremu obowiązki wobec rodziny i wielu innych potrzebujących nakazywały wykonywanie swoich obowiązków. Jaracz napisał: „Myślę, że ten nakaz trwania tam, gdzie człowiek ma warsztat i rodzinę to jest ojczyzna, ta bez deklamacji”. A jak bardzo związany był Adamkiewicz ze swą cukiernia, niech świadczy fakt, że pozbawiony jej przez komunistyczne władze zmarł załamany w 1951 roku.
To był dobry człowiek, jowialny, przyjacielski, pomocny i nawet dziś – po tylu latach – jego nazwisko nierozerwalnie łączy się z Otwockiem, a zwłaszcza z ul. Kościelną.

 

Opracowała Anna Szymańska-Petryk

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz