RSS
 

Dębiński Bolesław (1866-1921)

13 lut

Urodził się w roku 1866 w Siedlcach, gdzie ukończył gimnazjum. W latach 1886-89 studiował na Wydziale Przyrodniczym w Petersburgu, lecz za udział w organizacjach wolnościowych został uwięziony i wydalony z Rosji. Przybył do Warszawy, gdzie po długich staraniach pozwolono mu wstąpić na Wydział Lekarski. Po roku studiów zos­tał ponownie aresztowany za pracę konspiracyjną i usunięty z Uniwersytetu. Dopiero w Paryżu ukończył studia i uzyskał dyplom doktora medycyny
w roku 1899. Przez cztery lata pracował w Instytucie Pasteura w Zakładzie Anatomii Patologicznej i w klinikach pa­ryskich. Następnie praktykował przez dwa lata w Saint-Quentin. W roku 1905 powrócił do kraju, dyplom nostryfikował w Kazaniu i od roku 1906 do roku 1914 pełnił funkcję asystenta na Oddziale Chorób Wewnętrznych dra Alfreda Sokołowskiego. Jako asystent dra Alfreda Sokołowskiego był konsultantem Sanatorium dr-a Geislera w Otwocku. Dwa razy w tygodniu dojeżdżał do sanatorium z Warszawy. W latach 1914-15 pełnił obowiązki ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych w Szpitalu św. Ducha.
W roku 1916 wygrał kon­kurs na ordynaturę w Szpitalu Przemienienia Pańskiego. W roku 1920 powołany został na stanowisko dyrektora szpitala przy ul. Złotej. W tymże roku habilitował się w zakresie chorób wewnętrznych. Z jego 30 prac większość dotyczyła patologii i terapii gruźlicy z uwzględnieniem najnowszej wówczas metody – odmy sztucznej. Dębiński brał czynny udział w walce z gruźlicą jako vice-prezes Towarzystwa Przeciwgruźliczego. Był pierwszym kierownikiem pierwszej poradni przeciwgruźliczej w Warszawie zorganizowanej przez War­szawskie Towarzystwo Przeciwgruźlicze przy Szpitalu św. Ducha. Zmarł 15 kwietnia 1921 roku w Warszawie[1].

 

Opracował dr med. Witold Trybowski


[1] Źródła: l) Pol. Słow. Biogr. 1939, s. 143; 2) Pam. Warsz. Tow. Przeciwgr. 1908-1933, s. 14; 3) Sanatorium dla chorych piersiowych dra Geislera w Otwocku, s. 11.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz