RSS
 

Frostig Jakub Piotr (1896-1959)

13 lut

Urodził się 25 marca 1896 roku w miejscowości Bełz koło Sokalu. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej, w stopniu porucznika. Studia lekarskie ukończył w Wiedniu w roku 1921, potem od­bywał staże u wybitnych psychiatrów: Wagner-Juaregg’a, Schilder’a, Gerstman’a i Economo’a. W latach 1922-23 pracował jako wolon­tariusz na Oddziale Neurologiczno-Psychiatrycznym Szpitala Pow­szechnego we Lwowie, a równocześnie był kierownikiem Oddziału Neurologiczno-Psychiatrycznego Szpitala Wojskowego DOK VI we Lwowie. W roku 1923 otrzymał etat asystenta Oddziału Neurologiczno-Psychiatrycznego Szpitala Powszechnego we Lwowie. W dniu 10 lipca 1924 roku nostryfikował dyplom na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie.
Do roku 1932 mieszkał i pracował we Lwowie. Odwiedzał często znane ośrodki psychiatryczne w Europie, celem zbierania materiałów dla opracowywania obszernego podręcznika psychiatrii, wydanego w roku 1932. 1 sierpnia 1932 roku został dyrektorem Zakładu Psychia­trycznego „Zofiówka” w Otwocku. Zainteresował się dużą śmiertel­nością wśród pacjentów Sanatorium, związaną z zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, wykrył przyczynę epidemii, spowodowanej węgorzykiem jelitowym (strongyloides intestinalis) i zwalczył ją. W okresie pracy w „Zofiówce” opublikował monografię w języku niemieckim: Die schisophrenien Denken opartą na szkole Husserla. Najbardziej doniosłym osiągnięciem Frostiga było opracowanie me­tody leczenia schizofrenii dużymi dawkami insuliny. Prace nad wstrząsami insulinowymi rozpoczął w roku 1936 za namową prof. Otto Poetzla, następcy Wagner-Juarega. Do roku 1938 zebrał olbrzy­mi materiał z 1000 przypadków i opublikował go z własnymi spostrzeżeniami. Między innymi ustalił właściwe dawki leku. Praca opublikowana została w języku polskim w „Klinice Współczesnej”, a ponadto w języku niemieckim, francuskim i angielskim (w „Ame­rican Journal of Psychiatry” i „Archives of Neurology and Psy­chiatry”). Metodyka podana przez dr Frostiga została powszechnie przyjęta. Nic dziwnego, że przy tak aktywnej pracy naukowej nie miał czasu na praktykę prywatną, którą prowadził w Warszawie tylko przez rok (6 września 1935 – l czerwca 1936 roku). Dnia 28 maja 1938r. wyjechał do Stanów, zaproszony dla zaprezentowania swej metody leczenia w Harlem Valley State Hospital i tam pozostał na stałe. Pracował nadal nad wstrząsami insulinowymi i pellagrą. Następnie przeniósł się do Kalifornii, gdzie został kierownikiem The Cedars of Lebanon Hospital, wykładowcą psychiatrii w Evangelist Medioal College i konsultantem w Klinice Psychologii Uniwersytetu w Płdn. Karolinie. Był jednym z odkrywców terapii elektrowstrząsowej. Zmarł w roku 1959. Podsumowaniem jego pracy naukowej w Polsce była praca O leczeniu schizofrenii insu­liną[1].

 

Opracował dr med. Witold Trybowski


[1] Źródła: 1) Izba Lek. W.-B. teka 145-982; 2) Alm. Lek. 1932; 3) Otwock Uzdrowisko Informator, -1935; 4) Rocz. Lek. 1934; 5) Rocz. Lek. 1936; 6) Rocz. Lek. 1938; 7) Martyrdam, ss. 76-77; 8) Urz. Spis Lek. 1931.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz