RSS
 

Geisler Józef Marian (1859-1924)

13 lut

(fot.)

Urodził się 13 października 1859 roku w Częstochowie. Dyplom lekarza otrzymał na Uniwersytecie Warszawskim 3 kwietnia1887 roku.
Po dyplomie osiadł w Karczewie, a w sezonie letnim praktykował również w Otwocku. W roku 1890 uruchomił w swej willi w Otwocku zakład kąpielowy, który po odpowiedniej rozbudowie przekształcił w pierwsze stałe sanatorium uzdrowiskowe nizinne w Polsce. Zakład dra Geislera nabrał szybko cech sanatorium przeciwgruźliczego. Dr Geisler stosował w swym sanatorium najmodniejszą wówczas metodę klimatycznego leczenia gruźlicy t.j. metodę Brehmera-Detweilera. Geisler był niezmordowanym propagatorem Uzdrowiska Otwockiego, założycielem i działaczem Towarzystwa Przyjaciół Otwocka. Jako członek rzeczywisty Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego,wybrany został członkiem trzyosobowej komisji, w skład której wchodzili również Adolf Mess i Henryk Dobrzycki, powołanej do zbadania stanu sanitarnego Otwocka i przyznania mu praw stacji klimatycznej. W dniu 20 czerwca 1908 roku Józef Geisler, jako członek-założyciel Warszawskiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego, wybrany został zastępcą członka Rady Towarzystwa i przewodniczącym Komisji Prowincjonalnej. Na tym stanowisku przyczynił się do uruchomienia przez Towarzystwo w roku 1909 pierwszej stacji dezynfekcyjnej w Otwocku i został jej kierownikiem. Pochłonięty pracą społeczną i organizacyjną, potrafił przez odpowiedni dobór współpracowników zapewnić wysoki poziom fachowy prowadzonemu przez siebie sanatorium. W okresie wojny rosyjsko-japońskiej powołany został do armii, gdzie od 1 października 1905 roku służył w Szpitalu Polowym w Niżnymgorodzie. W dniu 1 października 1905 roku mianowany został lekarzem pułku piechoty w Siedlcach, zaś 3 listopada przeniesiony do szpitala w Aleksandrowie Kujawskim. Zwolniony 5 stycznia 1906 roku do rezerwy, powrócił do Otwocka.
W roku 1915 został wraz z dr Władysławem Czaplickim ewakuowany przez władze rosyjskie w głąb Rosji, skąd powrócił w roku 1918 w złym stanie zdrowia. Chorował ciężko, do pracy już nie powrócił i zmarł w umiłowanym Otwocku 1 maja 1924 roku[1].

 

Opracował dr med. Witold Trybowski


[1] Źródła: 1) Echo Otwockie, 1927, R. I, Nr 3-4, ss. 4-5; 2) Echo Otwockie, 1928, R. II, Nr 4-6, s. 16; 3) J.M. Geisler, ss. 125-131; 4) C. Jellenta, ss. 70-71; 5) Opiekun Spo­łeczny 1947, R. II/VI/, Nr 9/10, ss. 388-395 oraz ss. 390,391; 6) Kal. Lek. 1894; 7) Rocz. Lek. 1888; 8) Sanatorium dla Chorych piersiowych dra Geislera w Otwocku (broszura), druk B. Wierzbicki, Warszawa, rok wyd. 1913?, s. 12; 9) Pam. Warsz. Tow. P/gr. 1933, ss. 13, 14, 17; 10) Zdrowie, 1899, T. XV, z. 165, ss. 233-236; 11) Zdrowie, 1902, R. XVIII, Nr 4, ss. 336-338; 12) Zdrowie, 1901, R. XVII, z. 4, s. XXIV; 13) „Po ukazu ego Imperatorskago Weliczestwa Gosudara Imperatora Mikołaja Aleksandrowicza” (dokument wojskowy rękopis z nadrukiem opatrzony pieczęciami z godłem państwowym rosyjskim wydany w Mińsku dnia 4 marca 1909 roku udostępniony przez córkę dr Geislera – Stanisławę Wilbertową; 14) Relacja ustna córki Stanisławy Wilbertowej zam. w Otwoc­ku, ul, Geislera 7. Księga zgonów parafii św. Wincentego a’Paulo w Otwocku.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz