RSS
 

Gniewkowski Henryk (1919 – 2005)

13 lut

Syn Czesława – uczestnika powstania wielkopolskiego. Od 1945 roku pracownik administracji państwowej – powiatowej, wojewódzkiej i centralnej (Min. Aprowizacji). Dyrektor Wojewódzkiego Zarządu Gospodarki Komunalnej w Warszawie.

Skierowany w 1960 roku przez wojewodę warszawskiego na stanowisko przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Otwocku, pozostał na tym stanowisku do roku 1967. Następnie objął stanowisko wicedyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Urzędzie Wojewódzkim w Warszawie, co umożliwiło mu udzielanie wszechstronnej pomocy w zakresie gospodarki komunalnej i mieszkaniowej dla Otwocka, którego nadal był mieszkańcem, gdyż nie skorzystał z możliwości zamieszkania w Warszawie.

W okresie sprawowania przez niego funkcji przewodniczącego MRN w Otwocku nastąpił olbrzymi skok w rozwoju społeczno-gospodarczym miasta, które szybko wychodziło z powojennych zaniedbań, zwłaszcza w sferze mieszkaniowej (zagęszczenie ponad miarę, w przeważającej większości drewniana zabudowa). Pod jego kierunkiem opracowano program porządkowania miasta i utworzono fundusz porządkowy zasilany przez otwockie przedsiębiorstwa i instytucje, a zwłaszcza przez Instytut Badań Jądrowych w Świerku, Spółdzielnię Spożywców i otwockie rzemiosło. Przeniesiono targowisko ze środka miasta na plac przy ul. Batorego, uporządkowano i zmodernizowano centrum. Wybudowano ponad 30 km asfaltowych dróg, oświetlono ulice, rozbudowano siec kanalizacyjną i wodociągową, zbudowano nowe budynki dla szkół nr 2, 3, 6, 7 i 9, uruchomiono Liceum Medyczne, Technikum Ekonomiczne i Technikum Nukleoniczne. Wybudowano budynek Szpitala Powiatowego, Szpital Kostnostawowy im. J. Krasickiego (dziś im. prof. Grucy), nowe siedziby Spółdzielni Rzemiosł Artystycznych, Spółdzielni Pracy im. Okrzei, MHD, PSS, Sądu Powiatowego i wiele bloków mieszkalnych (m.in. osiedle „Batorego” i „Stadion”). Henryk Gniewkowski wspierał też aktywnie działania PKKFiT w zakresie dynamicznego rozwoju kultury fizycznej i sportu.

W latach 1967-1975 pracował w administracji wojewódzkiej w Warszawie, gdzie przeszedł na emeryturę w roku 1975 po reformie administracyjnej kraju. Jako emeryt podejmował pracę społeczną w organizacjach lokalnych na rzecz środowiska otwockiego. Wśród mieszkańców miasta cieszył się dużym uznaniem i poważaniem. Wielu z nich uważa, że okres jego kierowania miastem był najlepszy w otwockiej historii powojennej.

 

Opracowała Anna Szymańska-Petryk

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz