RSS
 

Higier Henryk (1865-1942)

13 lut

Urodził się 13 stycznia 1865 roku w Warszawie. Gimnazjum ukończył w roku 1884 w Warszawie. Medycynę studiował w Dorpacie i tam 20 października 1890 roku uzyskał dyplom lekarza. Nostryfikował go w Warszawie 21 listopada 1890 roku. Po dyplomie rozpoczął pracę w Szpitalu Starozakonnych w Warszawie. Do roku 1893 pracował na Oddziale Chorób Wewnętrznych, a następnie do roku 1897 na Oddziale Neurologicznym. W roku 1897 wyjechał zagranicę, gdzie dokształcał się w klinikach niemieckich i austriackich. Po powrocie poświęcił się pracy naukowej. Inte­resował się specjalnie układem wegetatywnym. W roku 1912 opubli­kował obszerną monografię na ten temat. Poza tym zajmował się nerwicą narządową, schorzeniami psychosomatycznymi, neurologią i psychopatologią hypoglikemii.
W późniejszych latach poświęcił dwie prace zagadnieniom etiologii, patogenezy i leczeniu choroby Bűrgera (1930-32). Był współautorem wielkiej 20-tomowej encyklo­pedii lekarskiej publikowanej w Wiedniu i Lipsku (Bibliothek der gesamten medizinischen Wissenschaften), gdzie napisał rozdział o neurologii. Od roku 1901 był współpracownikiem „Neurologisches Zentralblatt”, a od roku 1918 „Zentralblat fűr die gesamte Neuro­logie und Psychiatrie”. W sumie opublikował około 250 prac z za­kresu neurologii, higieny, eugeniki i historii medycyny, ze spe­cjalnym uwzględnieniem wkładu Żydów do wiedzy. Był członkiem wielu towarzystw naukowych i społecznych, krajowych i zagranicznych, m.in. od roku 1906 był prezesem towarzystwa Dobroczynności dla Ubo­gich Żydów. W roku 1911 nadano mu godność członka honorowego To­warzystwa Lekarskiego w Tokio. W roku 1925 wybrany został wicepre­zesem Polskiego Towarzystwa Neurologów. W Otwocku osiedlił się po raz pierwszy w roku 1892. Następnie był współwłaścicielem i konsultantem Sanatorium „Martów” dra Krukowskiego. W czasie I wojny światowej był konsultantem rosyjskiego szpitala wojskowego w zakresie neurologii. W latach 30-tych był lekarzem neurologiem w Ambulatorium Ubezpieczalni Społecznej przy ul. Solec i recenzentem „Neurologii Polskiej”. Był utalentowanym pisarzem, publi­kował prace z zakresu etyki lekarskiej, teorii rasowych i zagad­nień zawodowych.
W roku 1942 zginął w wieku lat 76 w getcie war­szawskim wraz ze swym synem Stanisławem – młodym zdolnym neuro­logiem[1].

 

Opracował dr med. Witold Trybowski


[1] Źródła: 1) Alm. Lek. 1932; 2) Izba Lek. W.-B. teka 239-20, 275-1286, 811-109 f.; 3) Pol. Słow. Biogr. 1961; 4) Rocz. Lek. 1933; 5) Rocz. Lek. 1936; 6) Rocz. Lek. 1938; 7) Martyrdom, ss. 112 i 371; 8) Urz. Spis Lek. 1924; 9) Spis Lek. 1931; 10) Urz. Spis Lek. 1939; 11) Gaz. Lek. 1893, T. XIII, Nr 11, s. 279; 12) Otwock-Uzdrowisko Inform. 1925, s. 97.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz