RSS
 

Szczepański Zdzisław Stefan (1876-1943)

13 lut

Urodził się 25 grudnia 1876 roku w Botuszanach w Rumunii. Dyplom lekarza uzyskał 14 sierpnia 1904 roku na Uniwersytecie Lwowskim. W czasie I wojny światowej służył w Armii Austriackiej w stopniu kapitana. Do roku 1919 pracował we Lwowie. Następnie powołany został do Wojska Polskiego, gdzie awansował do stopnia majora. Zdemobilizowany w roku 1920 podjął pracę jako adiunkt II Kliniki Chorób Wewnętrznych u prof. Gluzińskiego. W roku 1927 został w drodze konkursu dyrektorem Sanato­rium m.st. Warszawy w Otwocku i konsultantem Sanatorium im. Dłuskich w Świdrze. Był projektodawcą budowy nowego gmachu sanatoryjnego i prawdziwym naukowym kierownikiem tej nowoczesnej placówki leczniczej. Dr Szczepański był członkiem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, członkiem Towarzystwa Badań Naukowych nad Gruźlicą i prezesem Stowarzyszenia Lekarzy Otwockich. W roku 1939 został mianowany w drodze konkursu ordynatorem nowego 75-łóżkowego oddziału dla chorych na gruźlicę w Szpitalu Wolskim.W pierwszych dniach stycznia 1940 roku został wyrzucony brutalnie ze szpitala przez Medizinalrata Schremppfa. Powrócił na swe stanowisko w roku 1942, kiedy już wszystkim wiadomo było, że Schremppf zginął w czasie nalotu w Lubece, dokąd wybrał się z Warszawy na urlop. Otrzymał niewielki 24-łóżkowy oddział chorób płucnych. Zmarł nagle na zawał serca w drodze do chorego w dniu 6 listopada 1943 roku[1].

 

Opracował dr med. Witold Trybowski


[1] Źródła: 1) Izba Lek. W.-B. teka 304-32, 7-3667 f.; 2) Alm. Lek. 1932; 3) Dz. Urz. Izb Lek. 1938, R. IX, Nr 10, s. 404; 4) Rocz. Lek. 1936; 5) Rocz. Lek. 1938; 6) Ruch Przeciwgruźliczy 1938, R. V, Nr 2, ss. 61-63; 7) Ruch Przeciw­gruźliczy 1938, R. V, Nr 5, s. 112; 8) Ruch Przeciwgruź­liczy 1938, R. V, Nr 6-7, s. 160; 9) Śladkowski, Gruźlica, 1947, R. XV, Nr l, ss. 4-6; 10) W. Trybowski. Dzieje P.T.B.N.n G. Pol. tyg. Lek. 1962, R. XVII, Nr 26, s. 1045; 11) Urz. Spis Lek. 1939; 12) Urz. Spis Lek. 1931; 13) Z. Woźniewski. Rys historyczny Szpitala Wolskiego (1877-1939), Warszawa. 1948, s. 79; 14) Z. Woźniewski. Szpital Wolski w Warszawie w latach okupacji. Warszawa. 1960, ss. 3, 10, 23, 33, 43; 15) Echo Otwockie, 1927, R. I, Kr 3-4, s. 15.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz