RSS
 

Sanatorium doktora Józefa Geislera

03 sty

FOT.

Sanatorium doktora Józefa Geislera, ul. Kościuszki 20  (d. Otwocka, Aleja Kościuszki 8, ob. budynek nie istnieje)
W miejscu, gdzie dziś znajduje się osiedle mieszkaniowe, jeszcze do końca lat  90. stał budynek pierwszego nizinnego sanatorium przeciwgruźliczego w Królestwie Polskim, którego założycielem, właścicielem i lekarzem naczelnym był twórca Otwocka Uzdrowiska – Józef Marian Geisler.
W roku 1893 z finansową pomocą znanego warszawskiego lekarza Adama Chełmońskiego, doktor Józef Geisler wybudował w lesie, między dzisiejszymi ulicami Kościuszki, Szopena i Geislera, duży piętrowy budynek na zakład leczniczy chorób płuc, przede wszystkim gruźlicy. Sanatorium komfortowe, zgodne z obowiązującymi zasadami higieny, bieżąca woda, kanalizacja, czterdzieści przestronnych jednoosobowych pokoi, dwie duże werandy do leżakowania, obszerna jadalnia i salon  - cieszyło się dużym obłożeniem.
W sanatorium Geislera stosowano skutecznie metodę klimatyczno-dietetycznego leczenia gruźlicy płuc, wprowadzono odmę sztuczną opłucnową.
W połowie 1898 r. sanatorium zostało rozbudowane. Dwie części piętrowe budynku głównego połączone zostały łącznikiem i tworzyły całość. Drewniane budynki były bogato zdobione wycinanymi w drewnie ornamentami i położone w pięknym, zadbanym lesie.
Sanatorium Geislera było początkiem budowania sanatoriów i prewentoriów przeciwgruźliczych w Otwocku. Tu pracowali i praktykowali najlepsi specjaliści leczenia gruźlicy i chorób płuc: Chełmoński, Wroński, Stankiewicz, Czaplicki, Krzyżanowski i inni. Sanatorium dr. Geislera wykształciło typ zakładu przeciwgruźliczego, który obowiązywał do lat 30. XX w.
Doktor Józef Marian Geisler był też wielkim społecznikiem. Był członkiem Zarządu Towarzystwa Przyjaciół Otwocka, oddanym propagatorem Otwocka, jako tzw. stacji klimatycznej, był członkiem Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego, członkiem założycielem Warszawskiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego, przyczynił się do nadania naszemu miastu statusu pierwszej stacji dezynfekcyjnej, której został kierownikiem.
W roku 1915 dr. Geislera ewakuowano w głąb Rosji. Wrócił do Otwocka w 1918 r. Ciężko chory nie podjął pracy zawodowej. Zmarł w Otwocku 1 maja 1924 r. Pochowany został na cmentarzu w Karczewie.
Sanatorium funkcjonowało do wybuchu I wojny światowej. Wraz ze śmiercią doktora Józefa Geislera,  przestało istnieć.
W docenieniu zasług doktora Józefa Mariana Geislera dla Otwocka, 6 sierpnia 1924 r. Rada Miejska uchwaliła zmianę nazwy ulicy Granicznej na ulicę J. M. Geislera.
W  budynku byłego sanatorium nowi właściciele Waks i Frydland otworzyli pensjonat o nazwie „Dyeta” zmienioną później na  „Patria”, którą prowadziła Regina Rozenblat.
W czasie wojny był tu dom mieszkalny, kawiarnia i restauracja.
W 1946 r. w dawnym zakładzie leczniczym doktora J. Geislera otwarto Sanatorium Przeciwgruźlicze PPS, potem PPR a następnie sanatorium ZUS .
Od 1950 r. do lat 90. XX w. znajdowało się tu Sanatorium Przeciwgruźlicze im. Ludwika Waryńskiego przekształcone w 1976 r. w Szpital im. L. Waryńskiego nr 2.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz