RSS
 

Sanatorium Miasta Stołecznego Warszawy

03 sty

(FOT.)

Sanatorium Miasta Stołecznego Warszawy, ul. Reymonta 83/91 (d. nr 57)
W roku 1929 zostało wybudowane Sanatorium m.st. Warszawy przy ul. Reymonta 57, obok istniejącego Sanatorium Towarzystwa „Brijus – Zdrowie”, według projektu inż. Mieczysława Kozłowskiego i wybitnym współudziale doktora Zdzisława Szczepańskiego, późniejszego dyrektora zakładu.
Sanatorium przygotowane było na przyjęcie 200 pacjentów, wybudowane zostało na 12,7 ha lasu, 100 m nad poziomem morza. Składało się z szeregu luźno rozrzuconych zabudowań: pawilonu głównego, pawilonu izolacyjnego na 20 łóżek, budynku pralni parowo-mechanicznej, budynków gospodarczych i mieszkań służby, wieży ciśnień wysokości 25 m o dwóch zbiornikach na 120 m3 wody i budynków pomp, domków stróża, ogrodnika, odźwiernego i mieszkania dyrektora zakładu, stacji biologicznej, własnego budynku stacji elektrycznej i sali sekcyjnej.
Szczególnie piękny i oryginalny był budynek główny o kształci rozwartej litery Y, dwupiętrowy z mansardą.  Mieściły się w nim sale chorych, leżalnie, gabinet dyrektora, gabinety lekarskie, rentgen, laboratorium, pokój fizykoterapii, pokoje dla personelu administracyjnego, kancelaria, pokój intendenta i dyżurnego lekarza, chłodnia, piekarnia, magazyny, jadalnia ogólna, kredens, kuchnia i podręczny magazynek, kaplica, pokoje personelu kuchennego, mieszkania dla kawalerskiego personelu lekarskiego, dla sióstr miłosierdzia i kapelana.
Gmach główny posiadał nowoczesne urządzenia techniczne: wodociąg z własną wieżą ciśnień i stacją pomp, lokalną kanalizację wraz z biologiczną oczyszczalnią ścieków, centralne ogrzewanie i centralne zaopatrzenie budynku w gorącą wodę z kotłowni, kuchnię parową i piekarnię mechaniczną, pokój – chłodnię połączoną z produkcją sztucznego lodu, pralnię parowo-mechaniczna, komorę dezynfekcyjną parowo-formalinową, automatyczną centralę telefoniczną dla telefonów wewnętrznych, dźwig elektryczny typu szpitalnego, sygnalizację świetlną na korytarzach i w dyżurkach pielęgniarskich, całkowitą radiofonizację, wyposażenie bloku kuchennego w aparaty do sterylizacji naczyń stołowych.
Poziom lecznictwa w sanatorium zapewniały wszelkie nowoczesne metody diagnostyczne i zabiegi lecznicze.
W Sanatorium m. st. Warszawy wykonywano na sali operacyjnej, wyposażonej w stół operacyjny z lampą bezcieniową, wszelkie zabiegi chirurgiczne z torakoplastyką włącznie. Stosowano odmę sztuczną, odmę olejową, torakoskopię i torakokaustykę, bronchografię, resekcję żeber, plombę olejową i torakoplastykę.
W czasie wojny zajęte przez Niemców, funkcjonowało jako szpital niemiecki
Po wojnie zostało połączone administracyjnie z Sanatorium „Brijus” pod nazwą Sanatorium im. Feliksa Dzierżyńskiego.
Obecnie remontowane, modernizowane nosi nazwę Mazowieckie Centrum Leczenia Chorób Płuc i Gruźlicy.

Opracowanie – Jadwiga Rakowska, Towarzystwo Przyjaciół Otwocka

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz