RSS
 

Sanatorium Towarzystwa „Brijus – Zdrowie”

03 sty

(fot)

Sanatorium Towarzystwa „Brijus – Zdrowie”, ul. Wł. Reymonta 83/91 (d. nr 55)
W 1909 r. zostało założone Żydowskie Towarzystwo Przeciwgruźlicze „Brijus – Zdrowie”, które wysunęło pierwszy projekt społecznego sanatorium przeciwgruźliczego w Otwocku. W roku 1911, dzięki ofiarności społeczeństwa żydowskiego, zakupiono 32-morgowy zalesiony teren i rozpoczęto budowę sanatorium.
W 1914 r. ukończono budowę pierwszego 40-łóżkowego pawilonu, ale uruchomienie z przyczyn wojennych nastąpiło dopiero w 1916 r. Rozbudowę kontynuowano.
Po pierwszej wojnie światowej sanatorium posiadało 2 pawilony na 100 i 60 łóżek.
Trudności finansowe okresu wojennego zmusiły Towarzystwo do wydzierżawienia Wydziałowi Szpitalnictwa Magistratu m.st. Warszawy, pierwszego pawilonu.
Cały czas trwała rozbudowa Sanatorium „Brijus”. W roku 1928 dysponowało sanatorium 220 łóżkami. Otworzono pawilon dla 100 ubogich dzieci na gruźlicę, w 1931 r. oddział dla kostnicy kostnej.
W pawilonach Sanatorium „Brijus” mieściły się pokoje jednołóżkowe i dwułóżkowe dla zamożniejszych pacjentów oraz sale 4 i 8-osobowe dla ubogich kuracjuszy. Sale przestronne, dwuokienne, wyposażone w wygodne metalowe łóżka i stoliczki szafkowe dla każdego chorego, leżalnie będące krytymi tarasami, zapewniały dobre warunki leczenia klimatycznego.
Zakład wyposażony był w gabinet rentgenowski, dużą salę operacyjną i pracownię analityczną mieszczącą się w innym budynku. Synagoga, biblioteka, rozległy teren spacerowy z placem sportowym na gry i zabawy, wszystko to w pełni zaspokajało potrzeby chorych.
W Sanatorium „Brijus” stosowano najnowsze dostępne metody leczenia gruźlicy płuc: zabiegi chirurgiczne w szerokim zakresie, takie jak przecięcie nerwu przeponowego, plomby opłucnowe i torakoplastykę. Prowadzona była terapia zajęciowa połączona z pierwszymi próbami rehabilitacji.
1 grudnia 1940 r. sanatorium znalazło się w obrębie getta uzdrowiskowego i zostało przemianowane na Sanatorium Przeciwgruźlicze Ubezpieczalni Społecznej, po rozstrzelaniu żydowskich pacjentów połączono je z Sanatorium m.st. Warszawy i funkcjonowało do 29 lipca 1944 r. jako szpital niemiecki.
Od sierpnia 1944 r. do 1945 r. działał tu szpital polowy Armii Czerwonej. Po jego ewakuacji 2 pawilony sanatorium Towarzystwa „Brijus – Zdrowie” oficjalnie przyłączone zostały do Sanatorium m.st. Warszawy jako pawilony „A” i „B”.
W 1951 r. Sanatorium m.st. Warszawy i dawne Sanatorium „Brijus” otrzymały nazwę Sanatorium im. Feliksa Dzierżyńskiego.
Obecnie to odremontowane, zmodernizowane pawilony „A” i „B” Mazowieckiego Centrum Leczenia Chorób Płuc i Gruźlicy.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz