RSS
 

Sanatorium Wojskowe

03 sty

(fot.)

Sanatorium Wojskowe, ul. Borowa
25 kwietnia 1935 r. odbyło się poświęcenie Sanatorium Wojskowego. Pierwsi chorzy przybyli 1 maja 1935 r.
Sanatorium Wojskowe zbudowane zostało według najnowszych wymagań architektonicznych. Pięknie położone, 150 m nad poziomem morza, a 20 m ponad otaczającym zalesionym terenem. Projektodawcą obiektu był dr St. Rouppert szef Departamentu Zdrowia Ministerstwa Spraw Wojskowych. Plany opracował prof. architektury Edgar Norwerth.
Ten olbrzymi kompleks sanatoryjny składał się z budynku głównego czteropiętrowego, z dachem żelbetonowym, piętra łączyła winda łóżkowa i osobowa oraz  z szeregu innych budynków parterowych lub piętrowych, w których mieściły się garaże, portiernia, mieszkania dla personelu niższego, kostnica, sala sekcyjna, spalarnia śmieci i dezynfektornia dla spluwaczek, następnie stały domki z ogródkami dla lekarzy, dom dla administracji i sióstr zakonnych, budynek kuchenny z magazynami na parterze i pralnią na piętrze, połączony korytarzem parterowym z głównym gmachem sanatorium.
Sanatorium Wojskowe przeznaczone było na 120 osób, miało 52 pokoje, w tym 12 jednoosobowych, 36 dwuosobowych i 4 9-osobowe. Była nowocześnie urządzona sala operacyjna, gabinet rentgenowski z lampą Vessely’ego do naświetleń krtani, aparatem Maurera do przepalania zrostów, laboratorium, apteka, sala opatrunkowa, jadalnie oddzielne dla oficerów i podoficerów, gabinety lekarskie, zabiegowe, fizykoterapii, biblioteka, saloniki wypoczynkowo-rozrywkowe, sala konferencyjna z wnęką ołtarzową odsłanianą na czas nabożeństw, kuchenki oddziałowe, łazienki i ubikacje dla chorych i personelu, brudowniki, leżalnie i balkony. Sanatorium było zradiofonizowane, miało 16 głośników i słuchawki przy każdym łóżku, posiadało własny aparat filmowy dla chorych z aparaturą dźwiękową.
Średni czas leczenia wynosił 3 – 6 miesięcy, często był przekraczany. Do stosowanych zabiegów należały m.in. wyrwanie i alkoholizacja nerwu przeponowego, torakoplastyka, odma zewnątrz-opłucnowa.
Sanatorium Wojskowe była ekskluzywną placówką leczniczą, przeznaczoną dla oficerów, podoficerów i rodzin wojskowych, ale jeśli były wolne miejsca przyjmowano również osoby cywilne. Sanatorium Wojskowe sławiło Otwock na całą Polskę.
We wrześniu 1939 r. leczono w sanatorium rannych i chorych żołnierzy frontowych.
W grudniu 1939 r. Niemcy rozwiązali ten doraźny szpital i w jego miejsce otworzyli szpital rehabilitacyjny dla rannych żołnierzy niemieckich.
Od sierpnia 1944 r. do maja 1945 r. mieścił się tu radziecki szpital polowy dla rannych i chorych, następnie placówka po raz pierwszy zmieniła swój profil i zaczęła działać jako szpital ogólny, zwany „Sanatorium dla wyższych oficerów”.
Od roku 1946, po wykonaniu remontu i adaptacji rozpoczęło działalność Wojskowe Sanatorium Przeciwgruźlicze.
W 1955 r. sanatorium zmieniło nazwę na Centralne Wojskowe Sanatorium Przeciwgruźlicze.
Od stycznia 1978 r. w wyniku kolejnej reformy zakład zmienił nazwę na Wojskowy Szpital Gruźlicy i Chorób Płuc w Otwocku.
Przełom lat 90-tych i dwutysięcznych to okres niebytu sanatorium, okres, w którym toczono dyskusje z konserwatorem zabytków, podejmowano próby sprzedaży obiektu.
7 września 2010 r. historia sanatorium zatoczyła koło. Po wielu latach nastąpiło uroczyste otwarcie Europejskiego Centrum Zdrowia Otwock im. Fryderyka Chopina w pięknie odrestaurowanym gmachu d. Sanatorium Wojskowego.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz