RSS
 

Uzdrowisko Abrama Gurewicza/Górewicza

03 sty

Uzdrowisko Abrama Górewicza, ul. Armii Krajowej 8 (d. Warszawska 24, ul. H. Sienkiewicza 7)
Budynek „Uzdrowiska Abrama Górewicza” zbudowany na ponad trzyhektarowej działce, jest jednym z trzech reprezentacyjnych gmachów Otwocka i jednym z największych  budynków drewnianych o znacznej wartości historycznej, artystycznej i architektonicznej w Polsce. Powstawał etapami między rokiem 1906 a 1921, od Willi Gurewiczanki -niedużej siedziby rodziny Gurewiczów do pięknego Uzdrowiska A. Górewicza, które pod koniec lat 30-tych nosiło nazwę Zakład dietetyczno-leczniczy „Górewicza”, a potocznie zwane Pensjonatem Górewicza. W końcowym efekcie budynek pensjonatu zyskał wieloboczny kształt, składający się z siedmiu przylegających do siebie skrzydeł. Od strony wschodniej i południowej otoczony był leżalniami. Werandami oszklonymi oraz trzema otwartymi tarasami.
Wzorowo urządzone uzdrowisko zaopatrzone było w kanalizację, bieżącą wodę, oświetlenie elektryczne i telefon. Do dyspozycji kuracjuszy udostępniony był również elegancki salonik, czytelnia, bawialnia, sala jadalna oraz sala koncertowa z fortepianem. Pomieszczenia te ozdobione były dekoracjami malarskimi znanego artysty grafika Józefa Toma, w których przeważał kolor złoto-niebiesko-czerwony. Uzdrowisko znajdowało się w profesjonalnie urządzonym parku, w którym hodowano egzotyczne odmiany roślin.
Zakład nie posiadał statusu sanatorium ani szpitala. Przyjmowano w nim wyłącznie rekonwalescentów i osoby poszukujące wypoczynku, na nich czekała wykwintna, urozmaicona i w razie potrzeby, dietetyczna kuchnia i lekarz.
W czasie wojny budynek zajęty był przez Niemców.
Po wkroczeniu Armii Czerwonej i Wojska Polskiego do Otwocka, w lipcu 1944 r. mieścił się w nim szpital NKWD, następnie Ośrodek Doskonalenia Kadr Pedagogicznych Ministerstwa Oświaty.
W roku 1948 spadkobiercy Roman Górewicz i jego brat Ignacy oraz ich ciotka Ida Grynszpan (z domu Górewicz), sprzedali nieruchomość  Warszawskiemu Zarządowi Samorządowemu, który w tym samym roku odsprzedał ją Ministerstwu Oświaty.
Od 1954 r. do 1960 r. – Centralny Szpital Lotniczy.
Od 1 września 1960 r. do 31 sierpnia 1994 r. – Zespół Szkół Medycznych nr 7.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz