RSS
 

1946

19 kwi

Na terenie przedwojennego Sanatorium Wojskowego otwarto Wojskowe Sanatorium Przeciwgruźlicze., które w roku 1955 zmieniło nazwę na Centralne Wojskowe Sanatorium Przeciwgruźlicze.

W budynkach dawnego sanatorium Geislera przy ul. Kościuszki otwarto Sanatorium Przeciwgruźlicze PPS (przemianowane następnie na PPR)

Wzniesiono nowy budynek szkolny dla dzieci z Wólki Mlądzkiej.

Przy ul. Moniuszki 41 powstało Państwowe Prewentorium dla dzieci. Inicjatorem powstania placówki był dr Marian Roszkowski, animator Szkolnej Ligi Przeciwgruźliczej. Od imienia doktora wzięła się popularna nazwa ośrodka – „Marianówek”.[1]

Do Otwocka (wygnane z Wołynia) przybyły siostry ze Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Misjonarek. Zakupiły willę „Alba”, przy ulicy Reymonta 68/70 od prawosławnego metropolity Dionizego Waledyńskiego.

28.01.1946 – Odbyło się pierwsze Walne Zebranie Członków Cechu Rzemiosł Różnych.

01.02.1946 – Powołano w Otwocku Urząd Stanu Cywilnego. Jego kierownikiem został Józef Korcz

14-17.02.1946 – W tych dniach przeprowadzono w mieści spis ludności. Otwock liczył 12 592 mieszkańców (5 343 mężczyzn i 7 249 kobiet). Natomiast według ksiąg meldunkowych w tym samym czasie zameldowanych na terenie miasta było ponad 15.000 osób.

28.02.1946 – Powiększono skład Miejskiej Rady Narodowej do 32 radnych.

01.03.1946 – Zarząd Miasta postanowił przejąć od Wojewódzkiego Oddziału Tymczasowego Zarządu Państwowego Opuszczonych Nieruchomości wszystkie nieruchomości i place niezabudowane stanowiące majątek opuszczony i porzucony.

15.03.1946 – Decyzją Zarządu Miejskiego powołano do życia Miejską Biblioteką.

17.04.1946 – Radni Miejskiej Rady Narodowej podjęli uchwałę potępiającą zachowanie części funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, wskazując na nadużywanie alkoholu, nocne najścia i pobicia. Radni zobowiązali Prezydium Rady do wystosowania odpowiedniego pisma do Komendanta wojewódzkiego MO.

26.05.1946 – W Otwocku odbył się wiec zorganizowany przez Komisję Porozumiewawczą Stronnictw Politycznych w sprawie referendum ludowego

06.1946 – W obiektach przedwojennego Sanatorium „Policyjny Dom Zdrowia” przy ul. Moniuszki 5 uruchomione zostało Sanatorium Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej. Sanatorium w roku 1949 weszło w skład Sanatorium Przeciwgruźliczego MSW. Obiekty przy ul. Moniuszki zajmowane były do roku 1961.[2]

06.1946 – Miasto przejęło powołane w roku 1940 Gimnazjum Kupieckie i prowadziło je jako Miejskie Liceum Administracyjno – Handlowe I stopnia i Gimnazjum Handlowe do momentu jego zamknięcia w roku 1951.[3]

06.08.1946 – Miejska Rada Narodowa powołała do życia nowe przedsiębiorstwo miejskie pod nazwą „Autokomunikacja Zarządu Miejskiego w Otwocku”. Majątek przedsiębiorstwa stanowiły trzy, przystosowane do przewozu ludzi  samochody ciężarowe. Pojazdy przekazane zostały miastu przez Centralny Urząd Motoryzacji w Warszawie.

06.08.1946 – Miejska Rada Narodowa przyjęła uchwałę o zmianie nazw ulic:
- Kościelna na gen. Władysława Sikorskiego
- Parkowa na 22 Lipca (ob. gen. Filipowicza)
- Kolejowa na Powstańców Warszawy

1.09.1946 Przy ulicy Reymonta, na dużej działce uruchomiony został  ośrodek wypoczynkowo-kondycyjny dla dzieci polskich – ofiar wojny. Wybudowany został przez Szwajcarską fundację „Don Suessie”. W roku 1948 ośrodek przekazany został Wydział Zdrowia Wojewódzkiej Rady Narodowej. W roku 1950 włączony został do nowopowstałego Zespołu Sanatoriów Przeciwgruźliczych im. Janka Krasickiego.[4] Obecnie na jego miejscu istnieje osiedle o zachowanej tradycyjnej nazwie „Wioska szwajcarska”

30.09.1946 – Otwarto sanatorium i prewentorium dla dzieci chorych na gruźlicę, wybudowanego przez Szwedzki Państwowy Komitet Pomocy dla Polski (Sanatorium Polsko – Szwedzkie). Drewniane budynki wzniesione zostały na terenie przedwojennego prewentorium dziecięcego „Olin”. Przez lata, ośrodek nazywano „Wioską szwedzką”.

10.1946 – W parku posadzono 100 nowych drzew. (być może ubytki w drzewostanie miały związek z „plagą kóz”, które wedle słów radnych niszczyły drzewostan całego miasta.)

30.10.1946 – Miejska Rada Narodowa uchwaliła zmianę nazwę ulicy Karczewskiej na Ignacego Daszyńskiego.


[1] Zarys dziejów miasta Otwocka (red. Marian Kalinowski), Otwock 1996, s. 232.

[2] Zarys dziejów miasta Otwocka (red. Marian Kalinowski), Otwock 1996, s. 192.

[3] Zarys dziejów miasta Otwocka (red. Marian Kalinowski), Otwock 1996, s. 216-217.

[4] Zarys dziejów miasta Otwocka (red. Marian Kalinowski), Otwock 1996, s.195.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz