RSS
 

1948

25 kwi

Długość rozdzielczej sieci wodociągowej wynosiła w mieście 4,5 km a kanalizacyjnej 3.5 km.

Uruchomiono Szkołę Podstawową nr 2 jako placówkę Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Szkoła mieściła się w budynku prywatnym przy ulicy Norwida.[1]

Przy ul. Literackiej (prawdopodobnie dotyczy to budynku „Śródborowianki”) w Śródborowie zorganizowany został Dom Dziecka dla Dzieci Defektywnych, głównie żydowskich. W roku 1954 placówka została przekształcona w przedszkole dla dzieci głuchych. Obecnie Ośrodek funkcjonuje jako Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 2 w Otwocku. [2]

Szkoła Podstawowa nr 3 przeniesiona została do baraków postawionych na posesji przy ul. Konopnickiej. Baraki przywiezione zostały z Zielonej Góry. Trójka była pierwszą w Otwocku szkołą, która miała centralne ogrzewanie i kanalizację.

W listopadzie odbyło się otwarcie nowej siedziby Szkoły w Willach Świderskich, która do tej pory funkcjonowała w willi „Martynówka”. Dwa nowe budynki przy ul. Majowej wyremontowane i zaadoptowane zostały dzięki pomocy rodziców. Uroczystego poświęcenia szkoły dokonał ks. Ludwik Wolski. W roku 1954 szkoła, już jako SP nr 5 przeniesiono do nowo wybudowanego gmachu [3]

Powołano Spółdzielnię Rzemieślniczą „Otwock”.

Przy ulicy Warszawskiej działało kino „Promyk”. Wiele uwag co do jego funkcjonowania miała MRN. Podnoszono kwestie: złej lokalizacji, ciasnoty, złego repertuaru, braku zabezpieczeń przeciwpożarowych, brak odpowiedniej obsługi, brak odpowiednich krzeseł, źle zachowującej się młodzieży

Zarząd miasta przekazywał mieszkańcom w dzierżawę place tzw. mienia opuszczonego pod ogródki warzywne.

Trwała przebudowa ulicy Sikorskiego (obecnie Kościelna). Ulicę poszerzono i wymieniono nawierzchnię.

30.01.1948 – Burmistrz zakomunikował Miejskiej Radzie Narodowej o zakończeniu praz związanych z ogrodzeniem parku miejskiego.

13.03.1948 – W Sanatorium Polsko – Szwedzkim (dawniej „Olin”) zatrudnionych było 305 pracowników.

23.03.1948 – Miejska Rada Narodowa podjęła uchwałę o otworzeniu z nowym rokiem szkolnym szkoły publicznej i dwóch przedszkoli.

23.03.1948 – MRN wydała bardzo pozytywną opinię na temat działalności Bronisława Marchlewicza, komendanta Policji Państwowej w czasie okupacji. Radni swoją opinie zawarli w formie uchwały.

23.03.1948 – Zmieniono nazwę ulicy Piłsudskiego na gen. Świerczewskiego – Waltera. (21 głosów za przy jednym wstrzymującym się)

28.06.1948 W Ośrodku Szkoleniowym im. Stanisława Dubois (dawny szpital „Zofiówka) odbył się zjazd nadzwyczajny Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego

22.07.1948 – W mieście odbyły się uroczystości związane z rocznicą manifestu PKWN

9.09.1948 – Na prośbę włodarzy Otwocka, Władysław Kowalski, marszałek Sejmu zwołał konferencję poświęconą Otwockowi. Dzięki tej inicjatywie w Państwowym Planie Inwestycyjnym na rok 1949 zabezpieczono pieniądze na inwestycje w Otwocku w wysokości 215 347 000 zł:
- budowę wodociągów i kanalizacji
- odwodnienie dzielnic (Śródborowa i Soplicowa)
- budowę ulic i chodników
- szkolnictwo podstawowe
- ośrodek zdrowia i rozbudowę łaźni
- bezpieczeństwo przeciwpożarowe
- wykonanie studiów i projektów budowy rzeźni
- odbudowę drzewostanu ( Oszacowano, że straty w drzewostanie Otwocka powstałe w czasie wojny wyniosły około 50%. Do końca lat 50-tych zasadzono w Otwocku około 14 milionów sadzonek).[4]

30.09.1948 – Na nadzwyczajnym posiedzeniu Miejskiej Rady Narodowej uchwalona została jednogłośnie zmiana nazwy ulicy Sienkiewicza (ob. Armii Krajowej) na Armii Radzieckiej. Wniosek złożyło otwockie Koło Towarzystwa Przyjaźni Polsko – Radzieckiej.

22.10.1948 – Zmieniono skład Miejskiej Rady Narodowej. Nowa rada składała się z 32 radnych, w tym: 7 z organizacji społecznych, 11 z PPR, 11 z PPS oraz 3 z SD. Przewodniczącym został Ambroży Witkowski, jego zastępcą Antoni Porajski – Sadkowski.

31.10.1948 – Ze stanowiska burmistrza ustąpił Jan Jobda (na własną prośbę, z uwagi na zły stan zdrowia i nabyte prawa emerytalne)

5.11.1948 Miejska Rada Narodowa wybrała nowego burmistrza. Został nim Zygmunt Czajkowski (członek PPR)

6.12.1948 – Powołano w Otwocku Miejskie Przedsiębiorstwo Remontowo-Budowlane. Przedsiębiorstwo w latach 1950-1956 poddało kapitalnemu remontowi 390 budynków mieszkalnych.[5]

13.12.1948 – Na nadzwyczajnym posiedzeniu Miejskiej Rady Narodowej Radni uczcili powstanie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. „MRN jako przedstawicielka społeczeństwa otwockiego z radością wita utworzenie jednej robotniczej marksistowsko – leninowskiej partii, uważając zjednoczenie polskiej klasy robotniczej jako zwycięstwo idei socjalistycznej w walce o socjalizm i pokój światowy we wspólnym froncie proletariatu światowego z Wszechzwiązkową Partią Bolszewików, budowniczym pierwszego Państwa Socjalistycznego na czele.”
Radni zmienili nazwy następujących ulic:
- P.O.W. (obecnie Samorządowa) na nową nazwę, jaką kongres zjednoczeniowy ustali – czyli PZPR
- Klonową na dra Janusza Korczaka
- Borową na I Armii W.P.
- Poniatowskiego na Mariana Buczka.
Na zakończenie posiedzenia odśpiewano „Czerwony Sztandar”


[1] Zarys dziejów miasta Otwocka (red. Marian Kalinowski), Otwock 1996, s. 212.
[2] Zarys dziejów miasta Otwocka (red. Marian Kalinowski), Otwock 1996, s. 229.
[3] Zarys dziejów miasta Otwocka (red. Marian Kalinowski), Otwock 1996, s. 212.
[4] Otwock 1407-1967, Praca zbiorowa pod redakcją Józefa Kazimierskiego, Warszawa 1972, s. 113.
[5] Otwock 1407-1967, Praca zbiorowa pod redakcją Józefa Kazimierskiego, Warszawa 1972, s. 114.

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz